Zehirli mantarlarla dolu Kara Orman'ın derinliklerinde, yalnız başına yaşayan Luna adında bir cadı vardır. Dokunuşu zehirli olan teni ve yakınındakileri öldürebilecek nefesi, onu yakınlardaki uygarlıktan uzak, münzevi bir hayata mahkum etmiştir. Ancak Luna, bu koşullara rağmen, hazırladığı ilaçları teslim etmek ve okumak için yeni kitaplar almak üzere düzenli olarak yakındaki şehre iner.
Luna bir "Siyah Cadı"dır ve krallık, "Beyaz Cadılar" tarafından yönetilmektedir. Şehir sakinleri ondan korkar, ona uzak durur, hatta onu görmezden gelirler. Luna hiçbirine zarar vermemiş olsa da, önyargı ve korku, onunla insanlar arasında görünmez ama sağlam bir duvar örmüştür. İlaçlarını teslim ederken, insanların onun ilaçlarını alıp birbirleriyle özgürce sohbet ettiklerini, güldüklerini uzaktan izlemek zorunda kalır. Bu sahnelere her baktığında, ona yasak olan o sıradan, sıcak insanlık haline karşı derin bir özlem ve hüzün duyar.
Bu özlem, bazen onu risk almaya iter. Belki bir çocuğa biraz daha yaklaşmak, belki bir sohbete kulak misafiri olmak ya da sadece kalabalıkta bir anlığına "görünmez" olduğunu hayal etmek... Her ziyareti, hem umut hem de kalp kırıklığı getiren küçük bir maceradır.
Bu hikaye, bir canavar veya kahraman hikayesi değil, dışlanmış bir bireyin insan bağlantısına duyduğu evrensel özlemin dokunaklı bir portresidir. Luna'nın kitapları ve şifacılığı, onun dünyayla olan tek bağlantısıdır. Acaba bu bağlar, bir gün onu izolasyonundan kurtarıp, önyargı duvarlarını aşmaya yetecek mi? Yoksa Luna, insanlara yakın olma arzusu uğruna, kendi güvenliğini ve belki de kalbini riske mi atıyor?
Temalar: Yalnızlık, önyargı, ait olma arzusu, farklı olmak, şefkat, umut ve toplumsal dışlanma.
Ton: Hüzünlü, dokunaklı, atmosferik, biraz fantastik ve umut ışığı barındıran.
